«Η θλίψη προκαλείται από την ευφυΐα. Όσο περισσότερο καταλαβαίνεις κάποια πράγματα, τόσο περισσότερο εύχεσαι να μην τα είχες καταλάβει”.
Τσαρλς Μπουκόφσκι
«Η θλίψη προκαλείται από την ευφυΐα. Όσο περισσότερο καταλαβαίνεις κάποια πράγματα, τόσο περισσότερο εύχεσαι να μην τα είχες καταλάβει”.
Τσαρλς Μπουκόφσκι
![]() |
| Μπίτσιν (τελείωσε)! «♫ Τα μάζεψα τα πράματα…» |
Σαράντα τρία χρόνια και βάλε μετά το πρώτο αυτοκόλλητο ένσημο του… άλμπουμ. Κοντά μισός αιώνας! Πού να σταθούν τόσοι καιροί και χρόνοι να ξαποστάσουν σ’ ένα... χαρτοκούτ(ι); Όσοι χωρέσουν… Τι ν’ αποθυμηθώ, τι να ξελησμονήσω ανήμερα Πρωταπριλιάς; Δέκα λογιών επαγγελματικές αρένες, εκατοντάδες συνάδελφοι και συνεργάτες, χιλιάδες μέρες εργασίας, αρίφνητες ώρες σκληρής ατομικής και συλλογικής προσπάθειας με «ρυθμισμένα» εργασιακά κι ασφαλιστικά δικαιώματα, που εσχάτως —στο γκισέ για το μοιράδι— απέκτησαν… φτερά. Πανωλεθρίαμβος!
Κι αφού κανείς δεν ντράπηκε
για όσα έκανε
ή για όσα έβλεπε
άλλοι να κάνουν
ντράπηκε η ίδια η ντροπή
και ντροπιασμένη
δεν εμφανίστηκε ποτέ
ξανά ανάμεσά μας.
«Αναίσχυντοι», Αποστόλης Ζυμβραγάκης, από την ποιητική συλλογή «Επαναπροσδιορισμός» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24γράμματα.
Ο Επίκουρος (341 π.Χ. – 270 π.Χ.) ήταν αρχαίος
Έλληνας φιλόσοφος. Ίδρυσε δική του φιλοσοφική σχολή, εν ονόματι Κήπος του
Επίκουρου, η οποία θεωρείται από τις πιο γνωστές σχολές της ελληνικής
φιλοσοφίας.
Ζωγραφική με κάρβουνο σε χαρτί Ingres 50X70cm από
την Μαίρη Αργυρούδη.
Όταν το πρόσωπο της αρχαίας θεάς εκφράζει την ψυχική ισορροπία που συνοδεύει τη σωματική υγεία. Ίσως και την... κοινωνική!
Με τις Υγείες μας!
Ήταν ένα λιόχαρο απομεσήμερο της 11ης Οκτωβρίου του 1912, όταν εμφανίστηκε στην Κοζάνη ο πρώτος καβαλάρης προπομπός του ελευθερωτή Ελληνικού Στρατού. Ήταν τότε που οι πρόγονοί μας, μετά από πέντε και πλέον αιώνες, ξεφορτώθηκαν επιτέλους τα οθωμανικά φέσια και ύψωσαν στο καμπαναριό τη γαλανόλευκη, αναστοχαζόμενοι πως ευτυχία θα πει λευτεριά και λευτεριά θα πει δυνατή ψυχή!
Προς τιμήν και εις μνήμην...
«...Κι αν βολευτήκαμε στη λήθη… ρόζους δεν πρόφτασε να βγάλει η περηφάνια...» [Τσικαρδάνη Ολυμπία, 2018, Οδυσσείς].
...Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν...
Βασίλεψε ο Μίκη μας… Ο Μίκης της Ελλάδας και όλου του κόσμου! Καλό κατευόδιο!
Γλυκά πονούσε το μαχαίρι, έσταζε μέλι
η μαχαιριά... Και γύρευες να μ' αναστήσεις με το αθάνατο νερό…
Αντίο, Πρίγκιπα της Νύχτας!
«Γεια και χαρά σας Αγάπες μου, γεια
χαρά σας…». Σωτήριον έτος 1984 μ.Χ. στο ΚΨΜ του 309 (ΣΠΤΧ). «…Είχε μια γλύκα ο
φετινός χειμώνας. Έβγαλε ανθάκια ακόμα κι ο στρατώνας… Γράψε μου, θέλω να μάθω
το πώς περνάτε και η Μαιρούλα μας αν με θυμάται… Να δώσεις δυο φιλάκια στη
μυριόκαλη κι αυτό το λουλουδάκι για σένα, κι αύριο μην ξεχάσεις που ’ναι
Κυριακή, να βάλεις τα καλά σου για μένα. Σ’ αγαπώ πολύ, σ’ αγαπώ πολύ»!
Τρυφερή μουσικο-ποιητική εξομολόγηση και
σπαρακτική ερμηνεία. Γρατζουνάει ψυχές...
Από τον δίσκο "Οι προστάτες" (1979) του Θωμά Μπακαλάκου. Καλή Ανάσταση στα όνειρά μας!
![]() |
| Ζωγραφική απεικόνιση του πίνακα με τίτλο «The Battle of Navarino» του Γάλλου ζωγράφου και στρατιωτικού Jean-Charles Langlois (1789-1870). Στυλό υγρής μελάνης σε χαρτόνι 70χ50 εκ. |
Ήταν μεσημέρι στις 20 Οκτωβρίου του
1827 όταν τα πλοία του Βρετανικού, Γαλλικού και Ρωσικού στόλου άρχισαν να
εισπλέουν στον κόλπο του Ναβαρίνου, στη δυτική ακτή της Πελοποννήσου.
Η ναυμαχία (η τελευταία μεγάλη ναυτική σύγκρουση που έγινε με ιστιοφόρα πλοία) κράτησε τέσσερις ώρες και είχε ως αποτέλεσμα να καταβυθιστούν 60 τουρκο-αιγυπτιακά πλοία, και μαζί τους να χαθούν 6.000 ναύτες. Από τον συμμαχικό στόλο δε βυθίστηκε κανένα πλοίο, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι και στις τρεις ναυαρχίδες των συμμάχων οι πιλότοι ήταν Έλληνες.
«…Στο ‘πα και στο ξαναλέω μη μου
γράφεις γράμματα, γιατί γράμματα δεν ξέρω και με πιάνουν κλάματα»!
Ξενιτιά, προσφυγιά, πόνος κι αγάπη!
Πολλή αγάπη, όμως!
![]() |
| Πηγή: Έκθεση Πισσαρίδη |
του Κώστα Μαρκάζου
Η «Έκθεση Πισσαρίδη» (όπως
καθιερώθηκε να ονομάζεται το «Σχέδιο Ανάπτυξης για την Ελληνική Οικονομία»)
δίνει έμφαση -ανάμεσα σε πολλά- και στον ανορθολογισμό της φορολογικής
αντιμετώπισης των μισθωτών.
Αναφέρει: «Η βάση στη φορολογία
εισοδήματος είναι περιορισμένη και επικεντρωμένη υπερβολικά στη μισθωτή
εργασία… Η επιβάρυνση είναι υψηλότερη για τη μισθωτή εργασία από τη μη μισθωτή
εργασία. Ενδεικτικά, μισθωτός που λαμβάνει καθαρό μισθό 1.000 ευρώ τον μήνα
(δηλαδή 14.000 ευρώ ετησίως, καθώς δίνονται 14 μισθοί) κοστίζει περίπου 23.000
ευρώ ετησίως στον εργοδότη του. Αν ο εργοδότης θέλει να δώσει καθαρή αύξηση
στον εργαζόμενο 1.000 ευρώ ετησίως, αυτό θα του κοστίσει περίπου 2.000 ευρώ (με
τα υπόλοιπα 1.000 ευρώ να πηγαίνουν στο κράτος). Μισθωτός που λαμβάνει καθαρό
μισθό 2.500 ευρώ τον μήνα (δηλαδή 35.000 ευρώ ετησίως) κοστίζει 76.000 ευρώ
ετησίως στον εργοδότη του και το κόστος του εργοδότη για καθαρή αύξηση 1.000
ευρώ στον εργαζόμενο είναι 3.000 ευρώ (με τις υπόλοιπες 2.000 ευρώ να πηγαίνουν
στο κράτος)».
Ουσιαστικά η έκθεση δεν προσθέτει
τίποτα στα ήδη γνωστά τοις πάσι. Το παραπάνω διάγραμμα της Έκθεσης δείχνει
ξεκάθαρα την φορολογική διάκριση εις βάρος των μισθωτών.
Αυτό όμως που δεν φαίνεται στο διάγραμμα είναι ότι το 82% των εισοδημάτων που δηλώθηκαν το 2018 στις φορολογικές δηλώσεις ήταν από μισθούς και συντάξεις. Οι υπόλοιποι στην Ελλάδα δηλώνουν περίπου πένητες.
Κωδικός μετακίνησης Β4: Στης ζητιανιάς τη στράτα. Σ’ έναν κόσμο απομαγεμένο, αποκαμωμένο, μοναχικό, θλιβερό, δίχως λαμπιόνια, καμπανούλες, αστεράκια και φωτεινές γιρλάντες. Δίχως ρεβεγιόν, κάλαντα και παιδικές φωνούλες. Σιωπή εκκωφαντική κι αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα, ώσπου... Ώσπου να πέσουν οι μάσκες. Μέχρι τότε «λίγη αγάπη, ζητιανιά...».
Με μουσική και στίχους… μπας και
γίνουν τα πράγματα λίγο πιο ανεκτά.
Ρομαντικά 70’s. Εφηβικά πάρτι σε
σπίτια με μωσαϊκά. Πάρτι με βερμούτ, τσιγάρα και πρωτίστως «αμίλητα» μπλουζ...
Και πάντα στο προσκήνιο η θρυλική πορτοκαλιά κασέτα αποκλειστικά με μπλουζ. Με
μια πρώτη πλευρά που τσάκιζε κόκκαλα. Πρώτο τραγούδι, «Oh! Mon Amour»…
Καλό ταξίδι Christophe.