Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ MANAGER

Της Liz Ryan

Όλοι ξέρουμε –ή θα έπρεπε να ξέρουμε– τις ατάκες των καλών μάνατζερ: «Μπράβο, έκανες καλή δουλειά», «Ενημέρωσέ με αν συναντήσεις κάποιο εμπόδιο και θα προσπαθήσω να σε διευκολύνω», και «Τον τελευταίο καιρό πνίγεσαι στη δουλειά, γιατί δεν φεύγεις νωρίτερα την Παρασκευή;»

Οι κακοί διευθυντές δεν λένε τέτοια πράγματα. Τα ενθαρρυντικά, εμψυχωτικά λόγια που βασίζονται στην εμπιστοσύνη και στην κατανόηση είναι ένας άγνωστος κόσμος γι’ αυτούς. Συγκεντρώσαμε τα 10 χειρότερα, πιο μισητά πράγματα που μπορεί να πει ένας διευθυντής. Σας θυμίζουν κάτι;

Christophe - Oh! Mon Amour (Greek Translation)

Ρομαντικά 70’s. Εφηβικά πάρτι σε σπίτια με μωσαϊκά. Πάρτι με βερμούτ, τσιγάρα και πρωτίστως «αμίλητα» μπλουζ... Και πάντα στο προσκήνιο η θρυλική πορτοκαλιά κασέτα αποκλειστικά με μπλουζ. Με μια πρώτη πλευρά που τσάκιζε κόκκαλα. Πρώτο τραγούδι, «Oh! Mon Amour»…

Καλό ταξίδι Christophe.

THE POWER OF STEPPING AWAY

ΟΡΘΟΠΗΔΑΛΙΕΣ ΣΤΟ... ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Πίνακας του ζωγράφου Νίκου Μηλιώνη

Κάποιο φεγγάρι ξέθωρο στην παιδική μου γειτονιά όλοι είχαν το δικό τους ποδήλατο. Όλοι εκτός από μένα. Ας όψεται εκείνος ο υπερβάλλων ζήλος που επέδειξε η Ειρήνη η φαρμακοποιός, όταν μια αποφράδα μέρα μετά το καθιερωμένο ζύγισμα ανίχνευσε ένα μικρό γρομπαλάκι (γκουργκόλι), καθώς ψηλάφιζε διακριτικά το λαιμό μου.

«Κύριε Γιώργο, είναι λίγο αδύνατο το παιδί. Δεν τρώει καλά; Αυτά είναι πρώιμα συμπτώματα αδενοπάθειας», επισήμανε μεταξύ άλλων στον Τρανό μας ζυγώνοντας απειλητικά την… κάβα με τα μουρουνέλαια.

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ - Οι 7 νάνοι στο ss Cyrenia

7 σε παίρνει αριστερά μην το ζορίζεις... είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει... Αντίο... καλό κατευόδιο, Θάνο μας. Ευχαριστούμε για τα ταξίδια πού μας χάρισες στο σταυρωτό του νότου αστέρι…

ΟΔΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

…κι ήταν ένα πράσινο, πράσινο φεγγάρι να σου μαχαιρώνει την καρδιά…

Καλό ταξίδι Μαέστρο...

Κάποτε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος είχε γράψει στη στήλη του "Ματιές" (στην εφημερίδα "Τα Νέα") το παρακάτω κείμενο αναφορικά με το εν λόγω τραγούδι:

The Cars - Drive

Rest in peace Ric Ocasek. Drive to the heavens!

ΟΙ ΤΣΟΥΛΗΘΡΕΣ ΤΗΣ… ΝΤΡΟΠΗΣ

—Τι 'ναι αυτά που κάνεις, παιδάκι μου; Δεν ντρέπεσαι λίγο; Πού νομίζεις πως βρίσκεσαι; Εδώ είναι Σχολείο!

Το παλιό 2⁰ Δημοτικό Σχολείο Κοζάνης
[Πηγή: http://2dim-kozan.koz.sch.gr]

Φθινόπωρο ήταν και τότε θαρρώ… Από 'κείνα τα πρώτα φθινόπωρα που πέρασαν κι έφυγαν χαράζοντας παντοτινά το χρόνο. Πρωτάκι πράμα στ’ Αϊ-Δημήτρη το παλιό Σχολειό, όταν μια ακροβατική κατάβαση, μια… γλίστρα πάνω στην κουπαστή της μαρμαρένιας σκάλας, κατέληξε άδοξα, παρά την άψογη προσγείωσή μου στο προαύλιο. Αναπάντεχα κι απρόβλεπτα κάποιος ξέμπαρκος… πρεσβευτής της μάθησης μού άστραψε ένα μεγαλοπρεπές χαστούκι μπροστά σε όλους τους συμμαθητές μου. Αιφνιδιάστηκα. Πήραν τα μάγουλα φωτιά και μούδιασε ο λογισμός! Φόρτωσα… Όχι τόσο από τον πόνο, ούτε από την υφέρπουσα μοχθηρία που διέκρινα στα μάτια του, όσο από την προσβολή και την δημόσια ταπείνωση. Και δεν άνοιγε κι αυτή η γη να με καταπιεί! Με κομμένη την ανάσα, καταντροπιασμένος –πλην όμως άδακρυς– τόλμησα να ψελλίσω: