ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ

Ένα επίκαιρο ποιητικό - μουσικό σχόλιο για όσα τραγικά συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό. Οι εξαιρετικοί στίχοι είναι του Γερμανού ιδεολόγου τραγουδοποιού  Wolf Biermann, η μεταγλώττιση του Δημοσθένη Κούρτοβικ και η μελοποίηση του Θάνου Μικρούτσικου. Ερμηνεύει η αλησμόνητη Μαρία Δημητριάδη, που η απουσία της είναι τόσο «βροντερή» σήμερα …

ΠΕΣΙΜΙΣΜΟΣ, ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ TREND ΤΟΥ ΦΕΤΙΝΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ!

Η σημερινή ελληνική κοινωνική πραγματικότητα σου επιτρέπει να έχεις ελεύθερα και απεριόριστα μελαγχολία, θλίψη ή κατάθλιψη. Σε αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν, που επικριτικά σε ζάλιζαν οι φαρμακόγλωσσες: «Τι ανάγκη έχεις εσύ ρε, τι σου λείπει ...; Τη δουλειά σου την έχεις, το σπιτάκι σου, το αμαξάκι σου, … τι άλλο θες τέλος πάντων;»

Ο 328ος ΕΛΛΗΝΑΣ

Από το 1952 μέχρι το 1958 στα νησιά της Ιαπωνίας, επιστήμονες με επί κεφαλής τον Δρ. Lyall Watson, παρακολουθούσαν τη συμπεριφορά των πιθήκων Macaca fuscata, που ζούσαν εκεί. Κάποια στιγμή έδωσαν στους πιθήκους, ως τροφή, γλυκοπατάτες γεμάτες λάσπες και άμμο. Εκείνοι ανταποκρίθηκαν με χαρά, αφού τους άρεσε πολύ η γεύση της γλυκοπατάτας, αλλά όχι το αμμώδες χώμα.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΕΝΑ ΔΙΣΕΓΓΟΝΟ

Αγαπημένο μου δισεγγονάκι, σου γράφω από μια εποχή που για σένα είναι πολύ μακρινή. Ναι, τότε που τα κάναμε όλα … ρόιδο. Τότε που το κράτος ήταν για πολλά χρόνια κομματικό-πελατειακό και ανθούσε η διαφθορά και η διαπλοκή. Τότε που συντελέστηκε η οικονομική γενοκτονία της Ελλάδας, παρότι το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, ήταν από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη.

ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ «ΑΒΕΡΩΦ»

Κάπου στα μέσα της 10ετίας του ’70 στον κεντρικό πεζόδρομο της Κοζάνης, εκεί που βρίσκεται σήμερα το «CASTELLO», ανάσαινε ένα αυθεντικό παραδοσιακό καφενείο. Το «Αβέρωφ». Το πρώτο μας στέκι! Μεγάλη υπόθεση! Γιατί το να μπαίνει σ’ ένα καφενείο ένα γυμνασιόπαιδο εκείνης της εποχής, σήμαινε ότι είχε απογαλακτιστεί, είχε ωριμάσει, είχε αντρωθεί. Μπορούσε να συνομιλήσει με τους «τρανούς», διακεκριμένους θαμώνες επί ίσοις όροις!

ΤΟ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟ ΜΑΣ ΜΟΝΤΕΛΟ

Το μοντέλο Kübler-Ross  είναι κοινά διαδεδομένο ως Τα Πέντε Στάδια της Θλίψης, θεωρία η οποία έχει πρωτοαναφερθεί από την Elisabeth Kübler-Ross στο βιβλίο της "On Death and Dying" (1969). Είναι ένα χρήσιμο εργαλείο, προκειμένου να κατανοήσουμε τις αντιδράσεις και τα συναισθήματά μας, μέσα στην κρίση.

Τα πέντε διαδοχικά στάδια της θλίψης που βιώνει ο καθένας μας είναι:

ΤΑ ΦΥΣΤΙΚΙΑ ΤΗΣ ΜΑΙΜΟΥΣ

Κανείς δεν αλλάζει, εύκολα και γρήγορα, τον τρόπο που ζούσε για πολλά χρόνια. Δεν είναι εύκολο να απαρνηθείς και να παρατήσεις κάτι που έχεις, να ξεβολευτείς, με την ελπίδα ότι θα έχεις κάτι πιο μεγάλο, αργότερα. Είναι αλήθεια ότι παγιδευόμαστε, περίπου όπως οι πίθηκοι από τους κυνηγούς στην Ινδία:

ΦΥΛΑΞΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΠΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ

Ένα «πρωί που κίναγα να πάω στη δουλειά» κατεβαίνω να πάρω το - παρκαρισμένο νόμιμα - αυτοκίνητο μου. Τη στιγμή που ξεκλείδωνα εμφανίζεται ένας ασπρομάλλης, ηλικιωμένος κύριος από παρακείμενο κατάστημα, σε έξαλλη κατάσταση και μου επιτίθεται λεκτικά, γιατί πάρκαρα το αυτοκίνητο μπροστά στο ΔΙΚΟ ΤΟΥ κατάστημα! Ο ορισμός του παράλογου! Αιφνιδιάστηκα, από τον παραλογισμό και κυρίως από την απίστευτη αγένεια του «κυρίου», αλλά συγκρατήθηκα … έστω και με αρκετή δυσκολία.